غیر پندارد عنان ناله آسان می کشم

جوهر آیینه من خامه تصویرکیست

روزگاری شد که ناز چشم حیران می کشم

خاک می گردم به صد بیطاقتیهای سپند

مشت خون نیم رنگم طرفه شوخ افتاده است

چون حنا دستی به دست و پای خوبان می کشم

با مروت توام افتاده ست ایجادم چو شمع