تپید ناله به کیفیتی که کرد خموشم

به عرض جوهر طاقت درین محیط خموشم

که من ز بار نفس چون حباب آبله دوشم

سپند مجمر یاسم نداشت سرمه دیگر

ز بس به درد تپیدن گداختم همه اعضا

توان شنید چو موج ازشکست رنگ خروشم

چه ممکنست کسی پی برد به شوخی حالم