ز بس به درد تپیدن گداختم همه اعضا

که من ز بار نفس چون حباب آبله دوشم

سپند مجمر یاسم نداشت سرمه دیگر

تپید ناله به کیفیتی که کرد خموشم

توان شنید چو موج ازشکست رنگ خروشم

چه ممکنست کسی پی برد به شوخی حالم

نشانده است تحیر به آب آینه جوشم