نوید عافیتی دارم از جهان قناعت

نه گوهرم که شوم خشک و آبرو بفروشم

ز آفتاب کشم ناز خلعت زرین

گلیم بخت سیه بس بود چو سایه به دوشم

صدای بی نفس موج گوهر است سروشم

تغافلست ز عالم لباس عافیت من

حباب وار ندانم به غیر چشم چه پوشم