نم خجلت چو اشک از طینت من کیست بر دارد

که آخر چشم واکردن شود خواب فراموشم

مزاج اعتبار و عرض یکتایی خیالست این

هجوم غیر دارد اینقدر با خود هماغوشم

ز نومیدی عرق گل می کنم در هر چه می کوشم

فنا در موی پیری گرد آمد آمدی دارد

به گوش من پیامی هست از طرف بناگوشم