همان چو آینه از چشم خویش خانه بدوشم

نوای شوق نماند نهان به ساز خموشی

بلند می شود از سرمه چون نگاه خروشم

به سعی حیرت ازین بزم گوشه ای نگرفتم

ز دور ساغر کیفیتم مپرس چو شبنم

گداخت گوهر دل آنقدر که باده فروشم

سر از اطاعت آوارگی چگونه بتابم