ز دور ساغر کیفیتم مپرس چو شبنم

بلند می شود از سرمه چون نگاه خروشم

به سعی حیرت ازین بزم گوشه ای نگرفتم

همان چو آینه از چشم خویش خانه بدوشم

گداخت گوهر دل آنقدر که باده فروشم

سر از اطاعت آوارگی چگونه بتابم

چو گردباد ز سرگشتگی است ساغر هوشم