بیدل چو خم می چقدر دل به هم آید

کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم

دور است به مژگان بلند تو رسیدن

من سرمه نگشتم چه کنم گر نخروشم

تا من به گداز آیم و با خویش بجوشم