کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم

زبن بزم به جز زحمت عبرت چه کشد کس

طنبور تقاضای همین مالش گوشم

چون دیده آهو رمی افروخت چراغم

دور است به مژگان بلند تو رسیدن

من سرمه نگشتم چه کنم گر نخروشم

بیدل چو خم می چقدر دل به هم آید