غبار گردش رنگم دلیل غارت هوشم

درپن محفل امید و یاس هر یک نشئه ای دارد

خوشم کز درد بی کیفیتی کردند مدهوشم

سراغم کرده ای آماده ساز تحیر باش

چه سازد گر به حیرانی نپردازد حباب من

ز بس عریانم از خودکسوت آیینه می پوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه گون چشمی