ز بس عریانم از خودکسوت آیینه می پوشم

سراغم کرده ای آماده ساز تحیر باش

غبار گردش رنگم دلیل غارت هوشم

چه سازد گر به حیرانی نپردازد حباب من

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه گون چشمی

که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

ندارد ساز هستی غیر آهنگ گرفتاری