به آن نامهربان ، یارب که خواهد گفت حال من

که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

ندارد ساز هستی غیر آهنگ گرفتاری

ز تحریک نفسها شور زنجیر است درگوشم

ز یادش رفته ام چندانکه از هر دل فراموشم

خمستان وفا رنگ فسردن بر نمی دارد

جنون شوق او دارم مباد از خود برون جوشم