که عمری شد چو خط تسلیم آن صبح بناگوشم

ندانم مژده وصل که شد برق افکن هوشم

که همچون موج از آغوشم برون می تازد آغوشم

به صد خورشید نازد سایه اقبال شام من

به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

من آن آیینه ام کز شوخی جوهر نمد پوشم

به هر افسردگی از تهمت بیدردی آزادم