به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

که همچون موج از آغوشم برون می تازد آغوشم

به صد خورشید نازد سایه اقبال شام من

که عمری شد چو خط تسلیم آن صبح بناگوشم

من آن آیینه ام کز شوخی جوهر نمد پوشم

به هر افسردگی از تهمت بیدردی آزادم

چو تار ساز در هر جا که باشم ناله بر دوشم