چو تار ساز در هر جا که باشم ناله بر دوشم

به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

من آن آیینه ام کز شوخی جوهر نمد پوشم

به هر افسردگی از تهمت بیدردی آزادم

وداع غنچه ، گل را نیست جز پرواز مخموری

دل از خود رفت و بر خمیازه محمل بست آغوشم

چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد