چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد

چو تار ساز در هر جا که باشم ناله بر دوشم

وداع غنچه ، گل را نیست جز پرواز مخموری

دل از خود رفت و بر خمیازه محمل بست آغوشم

به یاد من مکش زحمت فراموشم ، فراموشم

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم