چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم

چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد

به یاد من مکش زحمت فراموشم ، فراموشم

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن

خموشی هم نفس دزدیده فریادست در گوشم

ز کس امید دلگرمی ندارد شعله شمعم