به یاد من مکش زحمت فراموشم ، فراموشم

وداع غنچه ، گل را نیست جز پرواز مخموری

دل از خود رفت و بر خمیازه محمل بست آغوشم

چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم

چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن