خموشی هم نفس دزدیده فریادست در گوشم

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم

چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن

ز کس امید دلگرمی ندارد شعله شمعم

به هر محفل که باشم با شکست رنگ در جوشم

بجز حسرت چه اندوزم بجز حیرت چه پردازم