ز کس امید دلگرمی ندارد شعله شمعم

چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم

چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن

خموشی هم نفس دزدیده فریادست در گوشم

به هر محفل که باشم با شکست رنگ در جوشم

بجز حسرت چه اندوزم بجز حیرت چه پردازم

نگاهم بیش ازینها بر نمی تابد بر و دوشم