به یاد آن میان عمریست از خود رفته ام بیدل

چراغ دودمان حیرتم بسیار خاموشم

حضور آفتاب از سایه پیدایی نمی خواهد

دمی آیم به یاد خود که او سازد فراموشم

چو رنگ گل به باد ناتوانی می پرد هوشم