ندانم اینقدر بهر چه واکردند آغوشم

چه خواهم کرد اگر آیینه گردد برق دیدارش

تحیر مژده ای دارد که من نشنیده مدهوشم

چو صبحم زین چمن یک گل به کام دل نمی خندد

نواهای بساط دهر نذر ناشنیدنها

به شور اضطراب دل که سیمابی ست درگوشم

دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد