نواهای بساط دهر نذر ناشنیدنها

تحیر مژده ای دارد که من نشنیده مدهوشم

چو صبحم زین چمن یک گل به کام دل نمی خندد

ندانم اینقدر بهر چه واکردند آغوشم

به شور اضطراب دل که سیمابی ست درگوشم

دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد

درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم