درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم

نواهای بساط دهر نذر ناشنیدنها

به شور اضطراب دل که سیمابی ست درگوشم

دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد

خرام تیر می سازد کمان را حلقه شیون

به هنگام وداعت ناله می جوشد ز آغوشم

حریف درد دل جز با ضعیفی بر نمی آیی