به هنگام وداعت ناله می جوشد ز آغوشم

دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد

درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم

خرام تیر می سازد کمان را حلقه شیون

حریف درد دل جز با ضعیفی بر نمی آیی

چو چنگ آخر خمیدن بست بار ناله بر دوشم

تپیدنهای ناکامیست مضراب خروش من