نواها داشت ساز عبرت این انجمن اما

زبان هم لال می گردید اگر می بود کر گوشم

حدیث عشق سر کن گر علاج غفلتم خواهی

که این افسانه آتش دارد و من پنبه درگوشم

نگردید از کری قابل تمیز خیر و شر گوشم

به رنگ چنبر دف آنقدر از خود تهی گشتم

که سعی غیر می بندد صدای خویش درگوشم