نگردید از کری قابل تمیز خیر و شر گوشم

حدیث عشق سر کن گر علاج غفلتم خواهی

که این افسانه آتش دارد و من پنبه درگوشم

نواها داشت ساز عبرت این انجمن اما

به رنگ چنبر دف آنقدر از خود تهی گشتم

که سعی غیر می بندد صدای خویش درگوشم

سفیدی می کند از پنبه اینجا چشم امیدی