سفیدی می کند از پنبه اینجا چشم امیدی

نگردید از کری قابل تمیز خیر و شر گوشم

به رنگ چنبر دف آنقدر از خود تهی گشتم

که سعی غیر می بندد صدای خویش درگوشم

نوای عالم آشوبی که دارد در نظر گوشم

به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم