که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم

سفیدی می کند از پنبه اینجا چشم امیدی

نوای عالم آشوبی که دارد در نظر گوشم

به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

به درس بی تمیزی چند خون سعی می ریزم

چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم

ز ساز هر دو عالم نغمه دلدار می جوشد