چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم

به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم

به درس بی تمیزی چند خون سعی می ریزم

ز ساز هر دو عالم نغمه دلدار می جوشد

کدامین پنبه سیماب تو شد ای بیخبر گوشم

مگر آواز پایی بشنوم بیدل درین وادی