به درس بی تمیزی چند خون سعی می ریزم

نوای عالم آشوبی که دارد در نظر گوشم

به ذوق مژده وصل آنقدر بیتاب پروازم

که چون گل می تواند ریخت رنگ بال و پر گوشم

چو شور عشق باید خواند افسونی به هرگوشم

ز ساز هر دو عالم نغمه دلدار می جوشد

کدامین پنبه سیماب تو شد ای بیخبر گوشم