به زینهار چو سبابه از شهادت خویشم

غبار هرزه دویهای آرزو که نشاند

به گل فرو نبرد گر نم خجالت خویشم

فضول دعوی عرفان سراغ امن ندارد

چو شمع چندکشم ناز پایداری غفلت

به باد می روم و غره اقامت خویشم

مگر عرق برد از نامه ام سیاهی عصیان