چو شمع چندکشم ناز پایداری غفلت

به گل فرو نبرد گر نم خجالت خویشم

فضول دعوی عرفان سراغ امن ندارد

به زینهار چو سبابه از شهادت خویشم

به باد می روم و غره اقامت خویشم

مگر عرق برد از نامه ام سیاهی عصیان

بر آستان حیا سایل شفاعت خویشم