ز آبروی حبابم کسی عیار چه گیرد

چه سازم آبله پای تلاش راحت خویشم

به پیری ام ز حوادث چه ممکن است خمیدن

نفس اگر نکشد زیر بار منت خویشم

جز این نیم نفس انفعال مهلت خویشم

می ام کم است دماغم فروغ محو ایاغ است

گلی ندارم و، باغ و بهار حیرت خویشم