بهار این بساطم کز خزان گلشن خویشم

سراغ رنگ هستی در طلسم خود نمی یابم

درین محفل چو شمع کشته داغ رفتن خویشم

شبستان دارد از پرواز رنگ شمع طاووسم

چو رنگ گل به شاخ برگ تحقیقم که می پیچد

که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم

درتن وادی ندارد عافیت گرد « اناالعشقی ».