چو رنگ گل به شاخ برگ تحقیقم که می پیچد

درین محفل چو شمع کشته داغ رفتن خویشم

شبستان دارد از پرواز رنگ شمع طاووسم

بهار این بساطم کز خزان گلشن خویشم

که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم

درتن وادی ندارد عافیت گرد « اناالعشقی ».

اگر آتش زنم در خویش نخل ایمن خویشم