اگر آتش زنم در خویش نخل ایمن خویشم

چو رنگ گل به شاخ برگ تحقیقم که می پیچد

که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم

درتن وادی ندارد عافیت گرد « اناالعشقی ».

چو مژگانم ز وضع خویش باید سرنگون بودن

بضاعت هیچ و من مغرور دست افشاندن خویشم

چه مقدار آب گردد صبح تا شبنم به عرض آید