چو مژگانم ز وضع خویش باید سرنگون بودن

که من صد پیرهن عریانتر از پیراهن خویشم

درتن وادی ندارد عافیت گرد « اناالعشقی ».

اگر آتش زنم در خویش نخل ایمن خویشم

بضاعت هیچ و من مغرور دست افشاندن خویشم

چه مقدار آب گردد صبح تا شبنم به عرض آید

به این عجز نفس حیران مضمون بستن خویشم