چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم

نه گر دون بلندی نی زمین پستی خویشم

نوا سنج چه مضراب است ساز فرصتم یارب

که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم

نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید