نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید

چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم

نوا سنج چه مضراب است ساز فرصتم یارب

که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم

به این دوری که دارم بیدماغ مستی خویشم

ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم

ز یاس آماجگاه ناوک بی شستی خویشم