ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم

که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم

نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید

به این دوری که دارم بیدماغ مستی خویشم

ز یاس آماجگاه ناوک بی شستی خویشم

بیاض نسخه دیگر نیامد در کفم بیدل

درتن مکتب تحیر خوان خط دستی خویشم