موی سفید تا کند خشت بنای فرصت

کم فرصتی درین بزم با کس نبست طرفم

خفت کش حبابم از فطرت هوایی

گر جیب دل شکافم غواص بحر ژرفم

سیل است آنچه بر خویش تل کرده ست برفم

بیدل به خامی طبع معیارم ازعرق گیر

آیینه می تراود از انفعال ظرفم