بیدل به خامی طبع معیارم ازعرق گیر

گر جیب دل شکافم غواص بحر ژرفم

موی سفید تا کند خشت بنای فرصت

سیل است آنچه بر خویش تل کرده ست برفم

آیینه می تراود از انفعال ظرفم