کآن را نبود شانه بجز سینه چاکم

بیتابی من عرض نسب نامه مستی است

چون موج می از سلسله ریشه تاکم

دود نفس سوخته ام طره یار است

تهمت کش آلایش هستی نتوان شد

چون عکس ز تردامنی آینه پاکم

آهم ، شررم ، اشکم و داغم ، چه توان کرد