دماغ گردن مینا بلند است از رگ تاکم

هوا تازی به خاک ذلتم پامال می دارد

اگر سوی گریبان روکنم سرکوب افلاکم

ز صد مستی قناعت کرده ام با یاد مژگانی

مزار کشته تیغ تبسم عالمی دارد

سحر خندد غباری هم اگر برخیزد از خاکم

پرافشان می روم چون صبح ممکن نیست آزادی