مزار کشته تیغ تبسم عالمی دارد

اگر سوی گریبان روکنم سرکوب افلاکم

ز صد مستی قناعت کرده ام با یاد مژگانی

دماغ گردن مینا بلند است از رگ تاکم

سحر خندد غباری هم اگر برخیزد از خاکم

پرافشان می روم چون صبح ممکن نیست آزادی

چه سازم ار قفس فرسوده های سینه چاکم