ز بی دندانی ایام پیری نعمتم این بس

سحر خندد غباری هم اگر برخیزد از خاکم

پرافشان می روم چون صبح ممکن نیست آزادی

چه سازم ار قفس فرسوده های سینه چاکم

که فارغ دارد از فکر و خیال رنج مسواکم

طلسمی بسته ام چول شمع کو خلوت کجا محفل

ز رویم رنگ اگر شویند هستی تا عدم پاکم