که فارغ دارد از فکر و خیال رنج مسواکم

پرافشان می روم چون صبح ممکن نیست آزادی

چه سازم ار قفس فرسوده های سینه چاکم

ز بی دندانی ایام پیری نعمتم این بس

طلسمی بسته ام چول شمع کو خلوت کجا محفل

ز رویم رنگ اگر شویند هستی تا عدم پاکم

کمند کس حریف صید آزادم نمی گردد