شه فرمانرو آزادی ام اینست اورنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندانکه بیرون آرد از رنگم

به صرصر داده اند آیینه ناز غبار من

به ناهنجاری از خود رفتنم صورت نمی بندد

پر طاووسم و پرگار دارد گردش رنگم

ببینم تا کجا منزل کند سعی ضعیف من