ببینم تا کجا منزل کند سعی ضعیف من

شه فرمانرو آزادی ام اینست اورنگم

به ناهنجاری از خود رفتنم صورت نمی بندد

پر طاووسم و پرگار دارد گردش رنگم

به این یک آبله دل چون نفس عمریست می لنگم

دهد منشور شهرت نام را نقش نگین بیدل

پر پروازگردد گر در آید پای در سنگم